มะวันอังคารฤกษ์งามยามดี แดดร่มลมตก
เลยออกไปดูหนังกะเพื่อนๆ
ลูกไม้..แพร์..อู๊ด..และเจเจ (หนุ่มหนึ่งเดียวผู้โชคร้าย 55)
ถึงหน้าเซนทรัลตั้งแต่ห้างยังไม่เปิด พอมากันครบห้างก็เปิดพอดี
แล้วก็รีบตรงดิ่งไปร้านพิซซ่า
แอบผิดหวังเล็กๆ เพราะไม่อร่อยอย่างที่คิด
หรือเป็นเพราะยังเช้าเกินไป แป้งยังนวดไม่ได้ที่หว่า? ฮ่าฮ่า
หลังกินอิ่มจนพุงกาง ก็ต้องรีบวิ่งข้ามไปฝั่งเมเจอร์
จองตั๋วหนังแบบทันเฉียดฉิว :: Hannibal Rising
ตอนแรกที่เข้าไปในโรง อากาศร้อนเหมือนไม่ได้เปิดแอร์
สงสัยประหยัดไฟช่วยชาติ 55
หนังเรื่องนี้ก็โอเค ถึงแม้จะไม่มีฉากสยองๆ ซาดิสๆแบบที่หวังไว้
แต่ความหล่อของพระเอกก็น่าให้อภัย ฮี่ฮี่
คนอะไรตัดสกินเฮดแล้วดูดี๊ ดูดี...
..
พอหนังจบปุ๊บ ก็ต้องรีบวิ่ง(again) 4*500 เมตรไปคอร์ดแบด
เพราะเลยเวลาที่จองมานิดนึงแล้ว เดี๋ยวจะเหนื่อยไม่คุ้ม
ก้าวแรกที่เข้าไปในคอร์ดแบดเท่านั้นแหละ
ความคิดแรกที่แว่บเข้ามาในหัวลูกไม้คือ...ชั้นจะเป็นลมตายคาคอร์ดมั้ยเนี่ย
ในคอร์ดมันร้อนมากๆ ขนาดยังไม่ได้จับไม้แบดเหงื่อก็ท่วมเหมือนแม่น้ำไนล์ 55
พอทุกคนเตรียมความพร้อม ก็เริ่มเกมส์แบดมินตันประเภทคู่ชิงแชมป์โลก
ลูกไม้ก่าแพร์ vs อู๊ดกะเจเจ !!
เกมการเล่นดำเนินไปอย่างยอดเยี่ยม
เต็มไปด้วยลูกหยอดอันสวยงาม และลีลาการยืนนิ่งเป็นอนุสาวรีย์ย่าเหลของอู๊ด
ความเป็นทีมเวิร์คของลูกไม้กับแพร์
เสียงเชียร์ ด่า หัวเราะเยาะเย้ย ของพวเราเอง (! - -)
คงสร้างความหนักใจให้ทีมชาติฝั่งตรงข้ามเหลือเกิ๊นน 55
หลังเล่นจนครบชั่วโมง และหมดแรงแล้วก็ลากสังขาร
กลับไปอาบน้ำที่คอนโดอู๊ด
โดยมีเจเจใจดีขับรถไปส่งให้ สร้างความอึ้งแก่ลูกไม้กะแพร์ไม่น้อย 55
..
พออาบน้ำจนตัวหอมฉุย และนั่งดูทีวีเชียร์บอลไทย-เยอรมัน
ที่อู๊ดแอบหลงรักนักเตะเยอรมัน 55
ก็ลงไปกินข้าวกันใต้คอนโดอู๊ดด
ช่างเป็นร้านอาหารที่บรรยากาศดีสุดๆ ริมสระว่ายน้ำ
ที่มีฝรั่งมาว่ายไปว่ายมา อาหารก็ถู๊กกถูกแสนถูก เหอะๆ
จดจำไปตลอดชีวิต ผัดกระเพราที่ถู๊กถูกที่สุดตั้งแต่กินมา 55
..
เสร็จแล้วก็กลับไปนั่งอืดอยู่อีกพัก แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
กลับมานอนระบมทั้งตัว เดินยังแทบจะไม่ได้
ไว้หายแล้วค่อยกลับไปตีกันใหม่ นะจ๊ะเพื่อนๆ ฮี่ฮี่^^
..
จบเรื่องวันนู้นน ก็มะต่อด้วยเรื่องมะคืนวาน
ที่อดหลับอดนอน เชียร์เชลซีของลูกไม้ ฮ่าฮ่า
ในที่สุดก็ชนะ เย๊เย๊...
สู้ต่อไปนะจ๊ะ FIGHTING ! ! ~~
..
.
"จบมันไปได้แล้ว"
"พอแล้ว"
ชั้นคงต้องย้ำสองคำนี้กับตัวเองบ่อยๆแล้วใช่มั้ยคะ?
มันคงพอจะช่วย ให้ชั้นหยุดหัวใจตัวเองได้ซักที
ชั้นตั้งใจจริงๆ และตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะหยุด
เพราะถึงจะปล่อยให้มันเป็นต่อไป ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมา
มันคงไม่มีวันเป็นไปได้ และก็มีแต่ชั้นที่เสียใจมากขึ้นทุกวัน
มันคงจะดีกว่า ถ้ารีบหยุดตั้งแต่ตอนนี้ใช่มั้ยคะ?
ถึงชั้นจะไม่รู้ว่าจะทำได้เมื่อไหร่ จะลืมคุณได้เมื่อไหร่
แต่ก็หวังว่าอีกไม่นานวันนั้นจะมาถึง
และหวังว่าเมื่อกลับไปเจอคุณอีก ชั้นจะยิ้มให้คุณได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในใจชั้น
หวังว่าคุณก็คงจะยิ้มให้ชั้นแบบนั้นได้เหมือนกัน
ขอโทษสำหรับที่ผ่านมานะคะ ถ้าทำให้คุณรำคาญ หรือลำบากใจ
ต่อจากนี้ ดูแลตัวเองดีๆนะคะ
ดูแลตัวเอง..ดีๆนะคะ
..........
.: Ps: .
*วันนี้อัพซะยาวเป็นเรียงความ เก็บกดที่ไม่ได้อัพมานาน ฮ่าฮ่า*
*5002680493 คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์*
*2 May : CHELSEA vs LIVERPOOL - - FIGHTING*
*คิดถึงเพื่อนๆทุกคน*
*คิดถึงน้องมิ้นและเด็กๆในสังกัดทั้งหลาย *ฮี่ฮี่*
..
ตื่นจากภวังค์ได้แล้ว จะหลอกตัวเองทำไม กลับสู่ความจริงได้ไหมเสียดายเวลา
กี่วันที่เฝ้าทุ่มเทใจไป ได้แต่คว้าหัวใจว่างเปล่าคืนมา เวลาไม่เคยเป็นใจ
ช่วยบอกตัวเองให้ท้อ ให้หมดกำลังใจไป อย่าบอกว่ายังทนไหวเลิกทีพอที
* หากว่าเขายังคิดจะรักกันจริง คงไม่ทิ้งให้รอนานอยู่เป็นปี เหมือนเราไม่มีตัวตน
** จบมันไปได้แล้ว หยุดอย่าเพ้ออย่าฝันต่อ
ที่แล้วๆมาก็มากพอ ยังจะรอให้ใจต้องช้ำมากมายเพียงไหน
จบมันไปได้แล้ว อย่าไปรักเขาอีกได้ไหม
ไม่มีอะไรให้หวังอีกแล้วให้พอกันที อย่าหนีความจริงเลย
อย่าต่อเวลารอเขา ให้เหนื่อยใจไปวันๆ หยุดแต่งและเติมความฝันให้มันดูดี
จากนี้ต้องรักตัวเอง ตัดใจซะอย่ามัวเสียดาย ในเมื่อเขาไม่คิดมีใจ
อย่างมอย่างายในรักที่มีอยู่ ออกมาดูความจริงได้ไหม..
จะทำได้มั้ย??
...I Cry because..I MISS SOMEONE...
